Archeologen ‘verbaasd’ door ontdekking in oud Romeins ei

By | February 13, 2024

Onderzoekers waren “verbaasd” over een zeldzame ontdekking in een “uniek” vogelei dat al meer dan 1700 jaar bewaard is gebleven: ze ontdekten dat het nog steeds vloeistof bevat.

Het ei werd oorspronkelijk gevonden tijdens opgravingen die plaatsvonden tussen 2007 en 2016 op een locatie genaamd Berryfields in Buckinghamshire, Zuidoost-Engeland.

Tijdens de opgravingen ontdekten archeologen een grote, met water doordrenkte put of put die dateerde uit de periode tussen 270 en 300 na Christus tijdens de Romeinse tijd in Groot-Brittannië.

In de put vonden archeologen kleipotten, munten, leren schoenen, botten van dieren en een geweven mand met daarin een voorraad eieren.

“Van bijzonder belang waren de eieren, een zeldzame en opwindende vondst. Ondanks de ongelooflijk kwetsbare aard van de eieren, kon het onderzoeksteam er één intact terugvinden”, aldus een blogpost van het Heritage and Archaeology-team van Buckinghamshire Council.

“Dit was een unieke vondst in Groot-Brittannië”, zegt Edward Biddulph, senior projectmanager bij Oxford Archaeology (OA), een liefdadigheidsinstelling die betrokken is bij de opgravingen in Berryfields Nieuwsweek.

Om meer te weten te komen over het ei, dat waarschijnlijk door een kip is gelegd, bracht OA-conservator Dana Goodburn-Brow het in augustus 2023 naar Chris Dunmore, een paleoantropoloog aan de Universiteit van Kent, Engeland.

Dunmore en Goodburn-Brown lieten de micro-CT van het ei op de universiteit scannen en ontdekten dat het vol vloeistof zat en een luchtbel bevatte.

Het bewaarde ei uit de Romeinse tijd in Groot-Brittannië gevonden op de Berryfields-locatie in Buckinghamshire, Engeland. Uit recent onderzoek is gebleken dat het ei nog vloeistof bevat.

© Oxford Archeologie

“Het zijn waarschijnlijk de overblijfselen van de dooier en het eiwit, en toen twee andere eieren die samen met het intacte ei werden gevonden, uiteenvielen nadat ze aan de lucht waren blootgesteld, lieten ze zeker een vloeistof vrij die een zwavelachtige geur uitstraalde, wat erop wijst dat de eieren de oorspronkelijke inhoud bevatten. ‘ zei Biddulf.

In september 2023 bracht OA het ei naar het National History Museum (NHM) in Londen en besprak de vondst met Douglas Russell, senior curator van vogeleieren en nesten, en zijn collega Arianna Bernucci.

Het echtpaar was “erg opgewonden toen ze het ei zagen, omdat ze nog nooit zoiets hadden gezien”, zei Biddulph.

“We waren allemaal verbaasd toen we hoorden dat het ei nog zeldzamer is dan we dachten en dat het, met zijn intacte vloeibare kern, het enige bekende exemplaar in zijn soort ter wereld is”, zegt de blogpost van het Heritage and Archaeology-team Buckinghamshire Council.

Eieren uit het Romeinse tijdperk zijn in Groot-Brittannië bekend, maar overleven alleen als schaalfragmenten, waardoor het Berryfields-ei volgens Biddulph een “zeer zeldzame” vondst is.

“In andere delen van de Romeinse wereld, zoals Italië, zijn af en toe eieren uit de Romeinse tijd intact gevonden, maar er is zeer weinig of geen onderzoek gedaan naar de inhoud ervan,” zei hij. “Douglas van NHM dacht dat dit het oudste onbedoeld bewaarde vogelei ter wereld was. Er zijn gemummificeerde eieren die ouder zijn, maar het Berryfields-ei is heel bijzonder, omdat we normaal niet verwachten dat zoiets ouds intact blijft.”

De leeftijd van de put waar het ei werd gevonden suggereert dat het minstens 1700 jaar oud is, aldus Biddulph.

“De put werd oorspronkelijk gebruikt om water te verkrijgen voor het mouten en brouwen. De eieren overleefden omdat ze werden begraven in een laag zachte, vochtige modder of modder, waardoor niet alleen werd voorkomen dat de eieren in de grond werden verpletterd, maar ook anaërobe omstandigheden ontstonden, waardoor de werking van bacteriën werd geremd die mogelijk aan het verval konden bijdragen. hiervan had kunnen leiden tot de inhoud van de eieren”, zei hij. “Bij de eieren werden ook andere organische voorwerpen aangetroffen die normaal gesproken verrot zouden zijn [the] Mand.

“Nadat de inwoners van de Romeinse wegnederzetting Berryfields de put niet meer gebruikten om water te verkrijgen voor het mouten en brouwen, gebruikten ze de put voor rituele doeleinden, waarbij ze munten, keramische vaten en natuurlijk eieren in de put plaatsten als voedsel en andere offers aan de mensen. goden of naar het geluk – net zoals we vandaag de dag nog steeds munten in fonteinen gooien. Ook de mand, waar waarschijnlijk brood in zat, werd daartoe in de kuil geplaatst.”

Het is mogelijk dat de eieren en het brood zijn neergelegd als onderdeel van een begrafenisceremonie, zegt Biddulph.

Gezien het unieke karakter van de vondst heeft het ei een “enorm” onderzoekspotentieel, voegde Biddulph eraan toe.

“Doorgaans hebben archeozoölogen en andere archeologen die oude vogels bestuderen alleen de vogelbotten en, veel zeldzamer, eierschaalfragmenten die ze voor analyse kunnen gebruiken. “Het beschikbaar maken van de inhoud van het ei voor onderzoek zal een veel breder scala aan onderzoeksmogelijkheden openen”, zei hij.

Eén probleem dat de onderzoekers willen oplossen, is bevestigen welke soort het ei heeft gelegd. Dit zou kunnen helpen informatie te onthullen over de vogel en de omgeving waarin hij leefde. Vanuit archeologisch perspectief is het ei echter belangrijk omdat het gegevens zou kunnen opleveren over het gebruik van vogels en kippen (indien bevestigd) in de Romeinse wereld.

‘Op dit moment weten we relatief weinig’, zei Biddulph.

Heb jij een tip voor een wetenschappelijk verhaal? Nieuwsweek moet dekken? Heeft u een vraag over archeologie? Laat het ons weten via science@newsweek.com.