Als ik de ‘vriendschap’ van mijn konijnen observeer, voel ik me beter

By | February 13, 2024

Na het ontbijt gingen we op pad. Hij gaat liggen, zijn omtrek overschrijdt hun gemeenschappelijke mat. Ze nestelt zich tegen hem aan en bereikt dan de nauwelijks zichtbare plek onder zijn oor die altijd jeukt. Hij kust haar terug, en dan begeren ze een tijdje totdat ze klaar is.

Voortzetting van deze platonische romance tussen onze driejarige Holland-Lop-mix, Kiki, en haar nieuwe beste vriendin Iejoor, een honingkleurig katoenfluweelkonijn dat vijf maanden geleden bij ons kwam.

We adopteerden Kiki aan het begin van de pandemie, toen iedereen in mijn familie thuis was om te zien hoe het konijn de kattenbak leerde gebruiken en op nieuw speelgoed kauwde. Maar tegenwoordig ben ik de enige die hier de hele dag naar de ontluikende relatie tussen Kiki en Iejoor kijkt, en het is een soort balsem voor mij geworden: mijn eigen live-action-komedie.

Beter nog, hun band fascineert me, ontroert me en doet me even vergeten dat konijntjes rommelige bronnen van behoefte zijn die je zenuwen zullen opvreten als je ze de kans geeft.

De maanden vóór de komst van Iejoor waren voor mij een angstige en deprimerende tijd.

Ik ben bij drie begrafenissen geweest van vrienden die onverwacht en veel te jong overleden. Een van onze dochters lag een week in het ziekenhuis met maagproblemen, en ik had nog steeds te maken met de gevolgen van een spoedhysterectomie die resulteerde in een plotselinge menopauze en af ​​en toe pijn. Oekraïne en Israël, twee landen waarmee mijn familie familiebanden heeft, waren beide in oorlog. En ik ben een milieujournalist die verslag doet van een brandende, smeltende en stervende wereld.

Dus misschien was ik toen klaar voor een boost Ik kreeg een sms van mijn buurvrouw Karen: “Ik weet niet of je het gehoord hebt, maar ik heb een konijn gered en zoek er een thuis voor.”

Als voormalig vrijwilligster van de House Rabbit Society wist Karen dat veel dierenasielen niet zijn uitgerust om konijnen te accepteren en dat konijnen die als huisdier worden gehouden niet over de vaardigheden beschikken om buiten te overleven.

Toen ze de eigenaar van het konijn niet kon vinden, vroeg Karen of ik hem wilde adopteren en bood aan om het geredde konijn mee te nemen en te castreren totdat we er klaar voor waren.

Afgezien van de vissen die snel stierven, waren we een huisdiervrij huishouden tot drie jaar geleden, toen onze kinderen om iets harigs smeekten nadat hun neven en nichten een pandemie-gerelateerde puppy hadden gekregen. Onze kinderen onderzochten de opties en presenteerden een PowerPoint-presentatie over waarom we een konijn nodig hadden, en een paar weken later brachten we Kiki naar huis.

Kiki was makkelijk. Zacht en lief verhuisde ze naar de voormalige speelkamer van onze kinderen. Ik heb mijn kantoor daarheen verplaatst omdat ik las dat konijnen niet graag alleen zijn. Onze kinderen begonnen al snel om een ​​seconde te vragen. Konijnen hebben vrienden nodig, benadrukten ze, en Kiki was waarschijnlijk eenzaam.

Wij zeiden nee. We hadden harmonie in huis, of zoveel harmonie als je kunt hebben met een tween en een tiener in een pandemie. Konijnen houden misschien van gezelschap, maar kunnen niet automatisch met elkaar overweg. En mensen die op zoek zijn naar een konijnenpartner moeten hun huisdier meenemen om andere konijnen te ontmoeten en te zien of ze een band opbouwen, zeggen experts. Daar hadden wij geen tijd voor.

Bovendien zijn konijnen, ondanks Kiki’s gemakkelijke karakter, niet de gemakkelijkste huisdieren: “Konijnen kunnen geweldige huisdieren zijn, maar ze vereisen een zachte aanraking, een goede kennis van de juiste verzorging en veel aandacht”, aldus de Humane Society of the Verenigde Staten. Dit is een van de redenen waarom zoveel mensen konijnen opgeven die ze als eigenzinnig paascadeau hebben gekocht, zeggen reddingsorganisaties.

Maar het was één ding om naar een tweede konijn te zoeken, en iets heel anders om er een in onze schoot te laten vallen. Ik dacht dat we op zijn minst de kleine man moesten ontmoeten. Ik vertelde mijn man dat als we het konijn adopteerden, hij de naam mocht kiezen. Hij zei dat ik het net zo goed kon onderzoeken.

De ‘kleine man’ bleek gigantisch te zijn, zes pond zwaarder dan Kiki’s kleine drie. Hij had een katoenen staart en grote flaporen – en ik wilde hem houden. Mijn man vroeg waarom. De kinderen smeekten niet langer om een ​​konijn. Uiteindelijk waren de dingen nogal… eenvoudig.

Ik dacht na voordat ik antwoordde. Het zou een goede daad zijn, zei ik. We konden de wereld niet redden, maar we konden dit konijn wel redden. Ik weet niet zeker of ik het begreep, maar mijn man zei oké en noemde ons nieuwe huisdier Iejoor, vanwege het puppygezicht en de flaporen van het konijn.

Navigeren door de begindagen

Op de eerste date van Kiki en Iejoor werden ze gescheiden door een kooi. Ze was geïnteresseerd; dat was hij niet. Voor de tweede date, waarbij aanraken is toegestaan, raden konijnenexperts een nieuwe, neutrale kamer aan. We kozen voor ons bad. Zij initieerde; hij accepteerde het, zij het met tegenzin. Voor de derde date hebben we ze een paar uurtjes bij elkaar gezet.

Vervolgens genoten ze van een konijnenmaan in Karen’s kelder. Ze aten uit dezelfde kom, dronken hetzelfde water en sliepen in dezelfde kattenbak. Een week later kwamen ze als koppel bij ons thuis.

Iejoor is niet gemakkelijk. Zijn eetlust vereist af en toe dat hij ‘s avonds laat boerenkool gaat kopen. Hij is bang voor harde geluiden – hij verloor zijn geduld toen de kerstman langskwam in de brandweerwagen en kalmeerde pas nadat Kiki hem had gekalmeerd. Hij duwt Kiki opzij als het zakje met lekkers opengaat, en haalt af en toe een koekje uit haar mond.

Hij wringt zich ook uit mijn armen als ik hem probeer te aaien en krabt me soms met zijn enorme poten. Toen we de stad verlieten en onze buren hem te eten gaven, was hij zo van streek dat hij wegliep en in de kamer van onze oudste dochter plaste.

Maar terwijl ik naar mijn twee konijntjes kijk, vraag ik me af of lichtheid in de liefde overschat wordt. Zo voelt het zeker voor Kiki en Iejoor. Misschien kunnen we allemaal iets van hen leren.

Schrijf u in op de Well+Being-nieuwsbrief, uw bron voor deskundig advies en eenvoudige tips om u te helpen elke dag goed te leven

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Iconic One Theme | Powered by Wordpress